Człowiek wśród wilków
ZWrites · W trakcie · 212.8k słów
Wstęp
Mój żołądek się skręcił, ale on nie skończył.
„Jesteś tylko żałosnym, małym człowiekiem,” powiedział Zayn, jego słowa były celowe, każde uderzało jak policzek. „Rozkładasz nogi dla pierwszego faceta, który raczy cię zauważyć.”
Gorąco uderzyło w moją twarz, paląc z upokorzenia. Ból ściskał moje serce — nie tylko przez jego słowa, ale przez chorą świadomość, że mu zaufałam. Że pozwoliłam sobie wierzyć, że jest inny.
Byłam taka, taka głupia.
——————————————————
Kiedy osiemnastoletnia Aurora Wells przeprowadza się z rodzicami do sennego miasteczka, ostatnią rzeczą, jakiej się spodziewa, jest zapisanie do tajnej akademii dla wilkołaków.
Moonbound Academy to nie jest zwykła szkoła. To tutaj młodzi Lykanie, Bety i Alfy szkolą się w przemianach, magii żywiołów i starożytnych prawach stada. Ale Aurora? Ona jest tylko... człowiekiem. Błędem. Nowa recepcjonistka zapomniała sprawdzić jej gatunek - i teraz jest otoczona przez drapieżników, którzy czują, że nie pasuje.
Zdeterminowana, aby pozostać niezauważona, Aurora planuje przetrwać rok bez zwracania na siebie uwagi. Ale kiedy przyciąga uwagę Zayna, mrocznego i irytująco potężnego księcia Lykanów, jej życie staje się o wiele bardziej skomplikowane. Zayn już ma partnerkę. Już ma wrogów. I zdecydowanie nie chce mieć nic wspólnego z nieświadomym człowiekiem.
Ale tajemnice w Moonbound sięgają głębiej niż linie krwi. Kiedy Aurora odkrywa prawdę o akademii - i o sobie - zaczyna kwestionować wszystko, co myślała, że wie.
Włącznie z powodem, dla którego została tutaj sprowadzona.
Wrogowie się podniosą. Lojalności się zmienią. A dziewczyna, która nie ma miejsca w ich świecie... może być kluczem do jego ocalenia.
Rozdział 1
Aurora
Nigdy nie słyszałam takiej ciszy jak ta, która zawisła nad Lupinhollow.
Oparłam czoło o zimną szybę samochodu. Nawet przez szkło czułam napór lasu – starego i ciężkiego. Drzewa nie były takie jak w mieście. Nie szeptały; dominowały. Ciemne sosny wznosiły się po obu stronach drogi, tak gęste, że zasłaniały słońce. Było tuż po południu, ale już wyglądało na zmierzch.
Mama cicho nuciła razem z radiem. Jakaś miękka, indie ballada. Stukała w kierownicę nie w rytm, podczas gdy tata chrapał na fotelu pasażera, z otwartymi ustami jak jaskinia. Upierał się, żeby prowadzić przez pierwsze pięć godzin podróży, a potem zasnął, gdy tylko droga zaczęła się kręcić. Typowe.
Ściągnęłam mocniej kaptur na ramiona. Sierpień nie powinien przypominać października.
Znak powitalny mignął tak szybko, że prawie go przegapiłam.
Witamy w Lupinhollow—Zał. 1812.
Czeka Cię Wyjątkowy Czas!
Prychnęłam. "Serio?"
Mama tylko się uśmiechnęła, jej oczy wciąż skupione na krętej górskiej drodze. "Lokalny urok, kochanie."
„Lokalna żenada,“ mruknęłam.
Ale tak naprawdę nie byłam zirytowana. Po prostu… zmęczona. Może trochę zdenerwowana. Trochę zimno. Wszystko dzisiaj wydawało się inne – powietrze, drzewa, nawet światło słoneczne – i nie wiedziałam, czy to wina miasta, czy moja.
Skręciliśmy za zakręt i nagle, jak z obrazu, pojawiła się uczelnia.
Na początku myślałam, że to zamek. Znikąd, przez drzewa, wyłonił się ten ogromny kamienny budynek, pokryty bluszczem jak coś z filmu fantasy. Miał wysokie, spiczaste dachy, stare łuki i okna tak wąskie, że wyglądały bardziej jak strzelnice. Nie był brzydki – wręcz przeciwnie, był całkiem fajny – ale zdecydowanie nie wyglądał jak żadna uczelnia, którą kiedykolwiek widziałam.
Przeszedł mnie dreszcz.
"To tutaj," powiedziała mama cicho, "Akademia Moonbound."
Chciałam zapytać, czemu tak się nazywa, ale słowa utknęły mi w gardle. Nie chciałam wyjść na głupią, zwłaszcza że przez ostatnie sześć tygodni zachwalali to miejsce. "Najlepiej oceniana prywatna szkoła z internatem w regionie," mówiła mama. “Najwyższy poziom nauczania, niesamowite programy przyrodnicze, pełne stypendium – czego tu nie kochać?”
Słyszałam to wszystko już wcześniej. A jednak teraz, siedząc w cieniu tego mrocznego, dominującego miejsca, miałam nieodparte wrażenie, że coś ważnego mi umknęło.
„Wygląda bardziej jak nawiedzony klasztor niż uczelnia," mruknęłam, pół żartem.
Tata obudził się z chrząknięciem i przetarł twarz. „Jesteśmy na miejscu?”
Mama zaparkowała na placu obok innych samochodów. Wszędzie byli studenci, ciągnący walizki lub zarzucający torby na ramiona. Spodziewałam się klasycznych klimatów szkoły z internatem – eleganckie spodnie, kardigany, może jakieś ciche dzieciaki z grubymi okularami i wielkimi książkami. Ale nie. Wszyscy wyglądali, jakby właśnie zeszli z planu jakiegoś nadprzyrodzonego serialu dla młodzieży. Dużo skórzanych kurtek, butów wojskowych i ciemnych cieni pod oczami, jakby to był modowy manifest.
Niektórzy się śmiali, jasne – ale nie głośno.
I wtedy zauważyłam coś jeszcze.
Gapili się na mnie.
Nie jak na nową dziewczynę. Nawet nie jak na 'kto to'. Patrzyli, jakbym była… dziwna. Coś nie tak. Coś wystarczająco nie na miejscu, żeby zmrużyć oczy.
Przesunęłam się na siedzeniu.
"Nie myśl za dużo," powiedziała mama, zerkając na mnie w lusterku wstecznym. „Oni są tylko ciekawi.“
Ale nie patrzyli na nią. Ani na tatę. Tylko na mnie.
Mama wyłączyła silnik. Cisza, która nastała, nie była normalną ciszą—była żywa. Taka, która sprawia, że uszy lekko dzwonią. Słyszałam wiatr poruszający się przez drzewa, jakby cały las oddychał.
"Chodź, kochanie," powiedział tata, wysiadając z samochodu i przeciągając się, jakby nie chrapał przez ostatnie godziny. "Znajdźmy biuro główne.“
Wysiadłam z auta, żwir chrzęścił pod moimi trampkami. Było tu chłodniej, nawet jak na sierpień. Nie zimno, dokładnie, ale powietrze miało swoją wagę. Zaciągnęłam mocniej kaptur, palce bawiły się mankietami.
Uczniowie nadal na mnie patrzyli, gdy przechodziliśmy obok. Ich twarze się nie zmieniały. Niektórzy mrużyli oczy, inni po prostu się gapili. Próbowałam uśmiechnąć się do dziewczyny z srebrnym warkoczem i dużymi butami.
Ona nie odwzajemniła uśmiechu.
Główny budynek górował nad nami. Jego czarny kamień pokryty był pnącym się bluszczem. Nad podwójnymi drzwiami, głęboko wyryte w łuku, były słowa po łacinie: Luna Vincit Omnia
"Co to znaczy?" zapytałam, patrząc w górę.
Tata wzruszył ramionami. "Coś o tym, że księżyc wszystkich uwalnia. Wiesz, twoja mama uczyła się łaciny na studiach, nie ja.“
Miał rację, ale nie poprawiłam go. Widziałam to zdanie wcześniej—w broszurze, którą dostaliśmy w pakiecie akceptacyjnym. Księżyc pokonuje wszystko.
Pamiętam, że wtedy wydawało mi się to złowieszcze. Nadal tak jest.
W środku, wejście było jakoś ciemniejsze niż na zewnątrz. Oświetlenie było przytłumione, wszystko miało ten miękki złoty blask, który sprawiał, że cienie były dłuższe niż powinny. Podłoga była kamienna, sufity na tyle wysokie, że echo odbijało się od ścian, a powietrze pachniało delikatnie szałwią i czymś ostrym—jak żelazo lub ziemia po deszczu.
Kobieta siedziała przy recepcji, stukając w klawiaturę. Wyglądała na... roztargnioną. Może wczesna trzydziestka, kubek z kawą wciśnięty między obie ręce, słuchawki w uszach, jakby nie zauważyła, że stoimy.
"Uh, cześć," powiedziała mama delikatnie.
Kobieta się wzdrygnęła, wyciągnęła jedną słuchawkę i uśmiechnęła się zbyt szeroko. "Och! Cześć! Przepraszam. Musi to być rodzina Wellsów. Aurora, prawda?“
„To ja,“ powiedziałam, unosząc rękę w małym geście.
"Dobrze, dobrze. Mam cię tutaj…” Zmrużyła oczy na ekran. "Aurora… Dorm 3B. Przydzieleni współlokatorzy… cztery osoby—wow, będziesz miała pełen dom.”
Przesunęła w moją stronę teczkę. "To jest twój plan zajęć, mapa kampusu i kilka zasad. Ktoś z dormitorium 3 przyjdzie, żeby cię oprowadzić za chwilę.“
"Dzięki," powiedziałam, próbując zerknąć na papiery w teczce. Nazwy zajęć wyglądały dziwnie—Lunar Pathfinding, Pack Psychology, Advanced shifting theory. Mrugnęłam na ostatnie.
"Uh… zmiana?"
Kobieta mrugnęła. "Mmm?" Potem jej oczy się rozszerzyły. "Och! O nie, czekaj. Czy ja—?“
Mama pochyliła się do przodu, marszcząc brwi. „Czy coś jest nie tak?“
"Nie! Nie, nie, po prostu—uh, wszystko jest w porządku.” Dała kolejny zbyt jasny uśmiech i machnęła ręką. "Witamy w Moonbound! Będziesz tu zachwycona.“
Nie uwierzyłam jej.
Ani moja mama, sądząc po wyrazie jej twarzy.
Ale zanim ktokolwiek z nas mógł coś powiedzieć, do pokoju wszedł wysoki, ciemnowłosy chłopak.
I wszystko się zmieniło.
Ostatnie Rozdziały
#192 Rozdział 192
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026#191 Rozdział 191
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026#190 Rozdział 190
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026#189 Rozdział 189
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026#188 Rozdział 188
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026#187 Rozdział 187
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026#186 Rozdział 186
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026#185 Rozdział 185
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026#184 Rozdział 184
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026#183 Rozdział 183
Ostatnia Aktualizacja: 1/21/2026
Może Ci się spodobać 😍
Po Jednej Nocy z Alfą
Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.
Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.
Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.
W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.
"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.
"Kto do cholery jest Jason?"
Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.
Uciekłam, ratując swoje życie!
Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!
Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.
Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”
Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.
OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Mała Partnerka Alphy Nicholasa
Co? Nie—czekaj… o Bogini Księżyca, nie.
Proszę, powiedz mi, że żartujesz, Lex.
Ale ona nie żartuje. Czuję jej podekscytowanie pod skórą, podczas gdy ja czuję tylko strach.
Skręcamy za róg, a zapach uderza mnie jak cios w klatkę piersiową—cynamon i coś niemożliwie ciepłego. Moje oczy przeszukują pokój, aż zatrzymują się na nim. Wysoki. Władczy. Piękny.
I wtedy, równie szybko… on mnie zauważa.
Jego wyraz twarzy się zmienia.
"Cholera nie."
Zawraca—i biegnie.
Mój towarzysz mnie widzi i ucieka.
Bonnie spędziła całe życie, będąc niszczoną i maltretowaną przez najbliższych, w tym przez własną bliźniaczkę. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką Lilly, która również żyje w piekle, planują ucieczkę podczas największego balu roku organizowanego przez inny watahę, ale rzeczy nie idą zgodnie z planem, pozostawiając obie dziewczyny zagubione i niepewne co do swojej przyszłości.
Alfa Nicholas ma 28 lat, jest bez towarzyszki i nie zamierza tego zmieniać. W tym roku to jego kolej na organizację corocznego Balu Błękitnego Księżyca i ostatnią rzeczą, której się spodziewa, jest znalezienie swojej towarzyszki. Jeszcze mniej spodziewa się, że jego towarzyszka będzie o 10 lat młodsza od niego i jak jego ciało zareaguje na nią. Podczas gdy stara się odmówić uznania, że spotkał swoją towarzyszkę, jego świat wywraca się do góry nogami, gdy strażnicy łapią dwie wilczyce biegnące przez jego ziemie.
Gdy zostają mu przyprowadzone, ponownie staje twarzą w twarz ze swoją towarzyszką i odkrywa, że ukrywa ona tajemnice, które sprawią, że będzie chciał zabić więcej niż jedną osobę.
Czy może przezwyciężyć swoje uczucia wobec posiadania towarzyszki, która jest o wiele młodsza od niego? Czy jego towarzyszka będzie go chciała po odczuciu bólu jego nieoficjalnego odrzucenia? Czy oboje będą mogli pracować nad porzuceniem przeszłości i ruszeniem naprzód razem, czy też los ma inne plany i utrzyma ich z dala od siebie?
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą
"Jesteś dla mnie jak siostra."
To były słowa, które przelały czarę goryczy.
Nie po tym, co się właśnie wydarzyło. Nie po gorącej, bezdechowej, wstrząsającej duszę nocy, którą spędziliśmy spleceni w swoich ramionach.
Od początku wiedziałam, że Tristan Hayes to granica, której nie powinnam przekraczać.
Nie był byle kim, był najlepszym przyjacielem mojego brata. Mężczyzną, którego przez lata skrycie pragnęłam.
Ale tamtej nocy... byliśmy złamani. Właśnie pochowaliśmy naszych rodziców. A żal był zbyt ciężki, zbyt realny... więc błagałam go, żeby mnie dotknął.
Żeby sprawił, że zapomnę. Żeby wypełnił ciszę, którą zostawiła śmierć.
I zrobił to. Trzymał mnie, jakbym była czymś kruchym.
Całował mnie, jakbym była jedyną rzeczą, której potrzebował, by oddychać.
A potem zostawił mnie krwawiącą sześcioma słowami, które paliły głębiej niż jakiekolwiek odrzucenie.
Więc uciekłam. Daleko od wszystkiego, co sprawiało mi ból.
Teraz, pięć lat później, wracam.
Świeżo po odrzuceniu partnera, który mnie maltretował. Wciąż nosząc blizny po szczeniaku, którego nigdy nie miałam okazji przytulić.
A mężczyzna, który czeka na mnie na lotnisku, to nie mój brat.
To Tristan.
I nie jest tym facetem, którego zostawiłam.
Jest motocyklistą.
Alfą.
A kiedy na mnie spojrzał, wiedziałam, że nie ma już gdzie uciekać.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera
W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...
Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.
George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.
Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"
Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.
Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.
"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"
George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"
"Obawiam się, że to niemożliwe."
Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Powstanie Wygnanej Wilczycy
Ten ryk zabrał mi osiemnaste urodziny i zniszczył mój świat. Moja pierwsza przemiana miała być chwałą—krew zamieniła błogosławieństwo w hańbę. O świcie nazwali mnie „przeklętą”: wyrzuconą z watahy, porzuconą przez rodzinę, pozbawioną natury. Mój ojciec mnie nie bronił—wysłał mnie na zapomnianą wyspę, gdzie wyrzutki bez wilka były kute na broń, zmuszone do wzajemnego zabijania, aż tylko jeden mógł odejść.
Na tej wyspie poznałam najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury i jak zakopać strach w kościach. Niezliczone razy chciałam się poddać—zanurzyć się w fale i nigdy nie wynurzyć—ale oskarżające twarze, które nawiedzały moje sny, popychały mnie z powrotem ku czemuś zimniejszemu niż przetrwanie: zemście. Uciekłam, i przez trzy lata ukrywałam się wśród ludzi, zbierając sekrety, ucząc się poruszać jak cień, ostrząc cierpliwość na precyzję—stając się ostrzem.
Potem, pod pełnym księżycem, dotknęłam krwawiącego nieznajomego—i mój wilk powrócił z przemocą, która uczyniła mnie całą. Kim on był? Dlaczego mógł obudzić to, co myślałam, że umarło?
Jedno wiem: teraz jest ten czas.
Czekałam na to trzy lata. Sprawię, że wszyscy, którzy mnie zniszczyli, zapłacą—i odzyskam wszystko, co mi skradziono.
Uwodzenie Dona Mafii
Camila Rodriguez to rozpuszczona dziewiętnastolatka z dziewiczą cipką i ustami stworzonymi do grzechu. Kiedy zostaje wysłana, by zamieszkać pod dachem Alejandro Gonzaleza; króla mafii, zimnokrwistego zabójcy i człowieka, który kiedyś przysiągł ją chronić, dokładnie wie, czego chce. I nie jest to ochrona.
Chce 'Jego'.
Jego kontroli.
Jego zasad.
Jego rąk zaciskających się na jej gardle, gdy jęczy jego imię.
Ale Alejandro nie pieprzy się z dziewczynami takimi jak ona. Jest niebezpieczny, nietykalny i desperacko próbuje oprzeć się grzesznej małej kusicielce, która śpi zaledwie kilka kroków dalej, ubrana w jedwab i koronkę.
Szkoda, że Camila nie wierzy w zasady.
Nie wtedy, gdy może się pochylić i sprawić, że złamie każdą z nich.
A kiedy w końcu pęka, nie tylko ją pieprzy.
Łamie ją.
Mocno. Brutalnie. Bezlitośnie.
Dokładnie tak, jak chciała.
Niewidzialna dla Swojego Prześladowcy
Niewypowiedziana Miłość Prezesa
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.
„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.
Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.
Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...
Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.
Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...
