Człowiek wśród wilków

Aurora

Nigdy wcześniej nie słyszałam takiej ciszy, jaka panowała nad Lupinhollow.

Oparłam czoło o zimną szybę samochodu. Nawet przez szkło czułam, jak las naciska na mnie - stary i ciężki. Drzewa nie były takie jak w mieście. Nie szeptały; górowały. Ciemne sosny wznosiły się po obu stronach drogi, tak gęste, że zasłaniały słońce. Było już po południu, ale wyglądało jak zmierzch.

Mama cicho nuciła razem z radiem. Jakaś delikatna indie ballada. Stukała palcami po kierownicy w rytm, podczas gdy tata chrapał na siedzeniu pasażera, z otwartymi ustami jak jaskinia. Nalegał, żeby prowadzić przez pierwsze pięć godzin podróży, a potem zasnął, gdy tylko droga zaczęła się kręcić. Typowe.

Zaciągnęłam kaptur mocniej na ramiona. Sierpień nie powinien czuć się jak październik.

Znak powitalny mignął tak szybko, że prawie go przegapiłam.

Witamy w Lupinhollow—Zał. 1812.

Czeka Cię Wilcza Zabawa!

Parsknęłam. „Serio?”

Mama tylko się uśmiechnęła, wciąż patrząc na wijącą się górską drogę. „Lokalny urok, kochanie.”

„Lokalna żenada,” mruknęłam.

Ale tak naprawdę nie byłam zirytowana. Po prostu…zmęczona. Może trochę zdenerwowana. Trochę zimno. Wszystko dzisiaj wydawało się inne - powietrze, drzewa, nawet światło słoneczne - i nie wiedziałam, czy to miasto, czy tylko ja.

Zakręciliśmy za zakrętem, a nagle, jak coś z obrazu, pojawił się widok na uczelnię.

Na początku myślałam, że to zamek. Znikąd, przez drzewa, wyłonił się ogromny kamienny budynek, pokryty bluszczem, jak coś z filmu fantasy. Miał wysokie, spiczaste dachy, stare łuki i okna tak wąskie, że wyglądały bardziej jak strzelnice niż cokolwiek innego. Nie był brzydki - w rzeczywistości był całkiem fajny - ale zdecydowanie nie wyglądał jak żadna uczelnia, którą kiedykolwiek widziałam.

Dreszcz przeszedł mi po karku.

„To tutaj,” powiedziała cicho mama, „Moonbound Academy.”

Chciałam zapytać, dlaczego tak się nazywa, ale słowa utkwiły mi w gardle. Nie chciałam brzmieć głupio, zwłaszcza że przez ostatnie sześć tygodni zachwalali to miejsce. „Najlepsza prywatna uczelnia z internatem w regionie,” mówiła mama. „Najwyższy poziom akademicki, niesamowite programy przyrodnicze, pełne stypendium - co tu nie kochać?”

Słyszałam to już wszystko. A jednak teraz, siedząc w cieniu tego mrocznego, górującego miejsca, miałam przeczucie, że coś ważnego mi umknęło.

„Wygląda bardziej jak nawiedzony klasztor niż uczelnia,” mruknęłam, tylko w połowie żartując.

Tata obudził się z chrząknięciem i przetarł twarz. „Jesteśmy?”

Mama zaparkowała na parkingu i znalazła miejsce obok innych samochodów. Wszędzie byli studenci, ciągnący walizki lub przerzucający torby przez ramiona. Spodziewałam się klasycznego klimatu szkoły z internatem - eleganckie spodnie, kardigany, może jakieś ciche dzieciaki z grubymi okularami i dużymi książkami. Ale nie. Wszyscy wyglądali, jakby właśnie zeszli z planu jakiegoś nadprzyrodzonego serialu dla młodzieży. Dużo skórzanych kurtek, bojowych butów i ciemnych cieni pod oczami, jakby to był modowy manifest.

Niektórzy się śmiali, owszem - ale nie głośno.

I wtedy zauważyłam coś jeszcze.

Gapili się na mnie.

Nie w sposób, w jaki patrzy się na nową dziewczynę. Nawet nie w sposób „kim ona jest”.

Patrzyli, jakbym była... nie na miejscu. Coś, co nie pasowało na tyle, żeby zmrużyli oczy.

Przesunęłam się na swoim miejscu.

"Nie myśl za dużo," powiedziała mama, zerkając na mnie w lusterku wstecznym. „Są po prostu ciekawi.”

Ale nie patrzyli na nią. Ani na tatę. Tylko na mnie.

Mama wyłączyła silnik. Cisza, która nastała, nie była normalną ciszą – była żywa. Taka, która sprawia, że uszy lekko dzwonią. Słyszałam wiatr poruszający się przez drzewa, jakby cały las oddychał.

"Chodź, kochanie," powiedział tata, wysiadając z samochodu i rozciągając się, jakby nie spędził godzin chrapiąc. "Znajdźmy biuro główne.”

Wyszłam z samochodu, żwir chrzęścił pod moimi tenisówkami. Było tu chłodniej, nawet jak na sierpień. Nie zimno, dokładnie, ale powietrze miało ciężar. Zaciągnęłam kaptur mocniej, palce bawiły się mankietami.

Uczniowie nadal na mnie patrzyli, gdy przechodziliśmy obok. Ich twarze się nie zmieniały. Niektórzy mrużyli oczy, inni po prostu wpatrywali się. Próbowałam uśmiechnąć się do dziewczyny z srebrnym warkoczem i dużymi butami.

Ona nie odwzajemniła uśmiechu.

Główny budynek górował nad nami. Jego czarny kamień pokryty był pnącym bluszczem. Nad podwójnymi drzwiami, głęboko wyrzeźbione w łuku, były słowa po łacinie: Luna Vincit Omnia

"Co to znaczy?" zapytałam, patrząc w górę.

Tata wzruszył ramionami. "Coś o księżycu wyzwalającym wszystko. Wiesz, to twoja mama studiowała łacinę na studiach, nie ja.“

Miał rację, ale nie poprawiłam go. Widziałam to zdanie wcześniej – w broszurze, którą dostaliśmy w pakiecie akceptacyjnym. Księżyc zwycięża wszystko.

Pamiętam, że wtedy brzmiało to złowieszczo. Nadal tak brzmi.

W środku, hol był jakoś ciemniejszy niż na zewnątrz. Oświetlenie było przytłumione, wszystko miało miękki złoty blask, który sprawiał, że cienie wydłużały się bardziej niż powinny. Podłoga była kamienna, sufity na tyle wysokie, że dźwięki się odbijały, a powietrze pachniało lekko szałwią i czymś ostrym – jak żelazo albo ziemia po deszczu.

Kobieta siedziała przy recepcji, stukając w klawiaturę. Wyglądała na… rozproszoną. Może wczesna trzydziestka, kubek z kawą w ręku, słuchawki w uszach, jakby nie zauważyła, że stoimy.

"Uh, cześć," powiedziała mama delikatnie.

Kobieta się wzdrygnęła, wyciągnęła jedno słuchawko i uśmiechnęła się zbyt szeroko. "Och! Cześć! Przepraszam. Musicie być rodziną Wells. Aurora, prawda?“

„To ja,” powiedziałam, unosząc rękę w małym machaniu.

"Tak, tak. Dobrze, mam cię tutaj…” Zmrużyła oczy na ekran. "Aurora… Pokój 3B. Przydzielone współlokatorki… cztery z nich – wow, będziesz miała pełen dom.”

Przesunęła teczkę manila w moją stronę. "Tu masz swój harmonogram, mapę kampusu i kilka arkuszy z zasadami. Ktoś z pokoju 3 zaraz cię oprowadzi.”

"Dzięki," powiedziałam, próbując zerknąć na papiery w teczce. Nazwy zajęć wyglądały dziwnie – Ścieżki Księżycowe, Psychologia Stada, Zaawansowana teoria przemian. Mrugnęłam na ostatnią.

"Uh… przemiany?"

Kobieta mrugnęła. "Mmm?" Potem jej oczy się rozszerzyły. "Och! Och nie, czekaj. Czy ja—?"

Mama pochyliła się do przodu, marszcząc brwi. „Czy coś jest nie tak?”

"Nie! Nie, nie, po prostu—uh, wszystko jest w porządku.” Uśmiechnęła się zbyt jasno i machnęła ręką. "Witamy w Moonbound! Pokochasz to miejsce.”

Nie uwierzyłam jej.

Ani moja mama, sądząc po wyrazie jej twarzy.

Ale zanim któraś z nas mogła coś powiedzieć, do pokoju wszedł wysoki, ciemnowłosy chłopak.

I wszystko się zmieniło.