Alpha Kane (ALPHA KANE BOEK 1)

Verleden

Als ik had geweten waar ik die dag in terecht zou komen, had ik school overgeslagen. Ik was naar een andere provincie verhuisd. Een nieuwe identiteit aangenomen - ik zou zelfs plastische chirurgie hebben overwogen als dat nodig was. Alles om de meest vernederende dag van mijn leven te vermijden. Maar natuurlijk kon ik de toekomst niet voorspellen, dus ging ik onwetend naar school zoals elke andere ongelukkige leerling. Grootste fout ooit.

Ik baande me een weg door de stroom van lichamen, hoofd gebogen, proberend zo klein en onzichtbaar mogelijk te lijken. De bel was gegaan en de meeste mensen haastten zich naar de les, slechts enkelen bleven nog bij hun kluisjes hangen. Ongetwijfeld van plan om de les te missen of misschien gewoon genietend van een paar minuten extra vrijheid. Die luxe had ik niet, ik was meer bezig met zo snel mogelijk uit de gang te komen. Het was een slagveld als je onderaan de voedselketen stond.

En precies op dat moment, een duw van een onzichtbare voorbijganger - duidelijk te ruw om per ongeluk te zijn - stuurde me voorwaarts. Ik hapte naar adem, handen reflexmatig omhoog. Het was nutteloos, ik zou neerstorten en een arme sukkel voor me zou de dupe zijn. Ik kromp ineen.

Mijn handpalmen raakten wel een lichaam. Maar ik viel niet. Mijn vingers krulden zich om een stevige muur van spieren, de stof eronder was katoen en kon een onregelmatige hartslag die de mijne weerspiegelde niet verbergen. Een schok van elektriciteit schoot door mijn handpalm, omhoog langs mijn armen en helemaal naar de punten van mijn tenen.

Bevend ademde ik in. Hoewel we in een drukke ruimte waren en mijn weerwolfszintuigen nooit zo sterk zijn geweest, was zijn geur overweldigend. Den, gras, een vleugje cologne. Hij rook naar het bos, dacht ik, hoewel hij er niet uitzag alsof hij daar in de buurt was geweest. Hij droeg zwarte kaki's, een schoon wit T-shirt en sneakers. Mijn ogen gingen hoger, langs een glad geschoren kaak, kromme neus en stopten uiteindelijk bij een paar ijzige ogen. Ze waren vernauwd, en ze behoorden toe aan Kane Wilder.

De zoon van de alfa die ik alleen van een afstand had gezien. Die naar zijn oom was gegaan voor de zomer en vandaag terug zou zijn. Het was tenslotte het gesprek van de dag op school.

Ik wendde mijn blik even af. De paar mensen die nog in de gang waren, staarden allemaal. Het konijn was letterlijk in de armen van de wolf gevallen. Ik denk dat ze zich afvroegen of hij een hap van me zou nemen of zoiets. Het kon me niets schelen.

Maar toen Kane me losliet, met een uitdrukkingsloos gezicht, voelde ik mijn gezicht warm worden. Gelukkig was mijn huid donker genoeg dat je de blos niet kon zien, anders zou ik de hele tijd een lopende tomaat zijn. Ik had hem openlijk aangestaard nadat hij me had geholpen. Hij moet denken dat ik een of andere onhandige griezel ben. Op mijn lip bijtend, zocht ik in mijn chaotische gedachten naar een redelijk excuus.

"Van mij," floepte ik eruit.

Verdorie. Wat heb ik nu weer gezegd?

Hij trok een wenkbrauw op, en ik bloosde nog dieper door mijn gedurfde woorden, terwijl ik mijn handen van zijn borstkas rukte. Hij greep er een vast voordat ik weg kon stappen.

"Van jou?" vroeg hij.

Het klonk niet helemaal als een vraag. Hij moest het ook doorhebben, want het werd met elke seconde duidelijker. Wat we waren. Twee helften van een geheel, een ziel voor een ziel, beide verbonden door een lot dat niemand begreep. Partners.

Hij hief zijn andere hand, liet die door mijn schouderlange vlechten glijden, en trok er zachtjes aan. "Kniel."

Ik knipperde met mijn ogen. "Wat?"

Zijn vingers krulden zich tot een vuist. Deze keer trok hij hard genoeg om me te laten kermen. Genoeg om tranen in mijn ogen te brengen.

"Kniel," herhaalde hij, gezicht onbewogen maar woorden zwaar van dominantie.

Het soort waartegen zwakkere wolven zich niet konden verzetten. Onderwerping aan grotere roofdieren was hoe de zwakkeren in onze wereld overleefden, het zat in elk molecuul van ons wezen. In een flits, voordat ik goed en wel besefte wat er gebeurde, waren mijn knieën op de grond. Recht voor al die studenten - zowel mens als weerwolf.

De lucht vulde zich met gefluister, het gegniffel als een koude ijsvlaag op mijn huid.

Mijn lichaam trilde, niet alleen van de vernedering, maar ook van de drang om mijn nek aan hem bloot te stellen. De gebruikelijke manier om te laten zien dat je geen bedreiging vormde voor de andere wolf, een ander overlevingsinstinct dat bijna onmogelijk was om te weerstaan. En toch deed ik precies dat, mijn tanden op elkaar klemmend tegen mijn beter weten in, zodat ik hem in de ogen kon kijken en vragen.

"Waarom?"

Hij grijnsde spottend. Zelfs toen kon ik niet voorkomen dat mijn hart sneller begon te kloppen met zijn ogen op mij gericht, kon ik ze niet anders dan mooi vinden. Een wrede soort schoonheid.

"Partner?" Hij snoof. "Ik wil geen zielige omega."

Ik greep naar mijn borst, de woorden als naalden die door mijn hart staken. "Wil je me niet?" Mijn stem klonk ademloos.

"Nee."

Hij draaide zich om, liep weg alsof hij alleen maar afval had weggegooid en verder ging met zijn leven.

Ik zakte voorover, mijn lichaam bevrijd van zijn overlevingsmodus maar nog steeds trillend. Mijn gedachten dwaalden af, naar een donkere mistige plek in mijn hoofd waar ik het verlies rouwde van iets dat nooit van mij was. En ergens in die nevel hoorde ik het gelach. Het volgde me de hele weg uit school die dag, samen met de echo van Kane's woorden. Zijn walgelijke grijns voor altijd in mijn bewustzijn gegrift.

"Ik wil je niet."